Bitti bitmez dediğimiz masallar...

Masalları severdim.Çünkü hep küçük bir kızdım.Büyümek istemedim. Biliyordum ki büyüdüğüm zaman masal okumayacaktı artık bana.Hep hayal kurardım.Keşke hep masallarda ki gibi sevenler kavuşsa,kötüler cezalandırılsa hep iyiler kazansa derdim.Hep cezbederdi beni masallar.Masal kahramanlarını severdim.En çok da pamuk prenses olmak isterdim.Evet bi gün emelime ulaştım sonunda.Artık pamuk prenses olmuştum 1 saatliğine:)Kostümümü giydim ve tam bir pamuk prensestim şimdi.Beyaz atlı prensini bekleyen.Prens de vardı ama beyaz atı yoktu,tahtadan atı vardı. olsun o da kabulümüz:)Bir şey daha sonunda içimde kalmamıştı.Mutluydum.

Tahtadan atlı prens hep gelirdi yanıma.gece olurdu.ben ayıcığıma sarılır yatardım.O yatağımın ayak ucuna oturur masal anlatırdı.Onun masallarını dinler uykuya dalardım.Her gece bana masal anlatırdı.Hep benim en çok sevdiğim masalı anlatırdı.Pamuk prensesi...Bir gün yine gece oldu.O geldi.Beni mutlu etmek adına Tam masalını büyük bir hevesle anlatıyordu ki ben yarıda kestim .

Dur anlatma..Bana masal anlatmaaa!

Ben büyüdüm artık..dinlemek istemiyorum senin masallarını dedim.

Üzüldü..suratı düştü.Çünkü beni mutlu ettiğini düşünüyordu.Beni masallarına inandırmak hoşuna gidiyordu.Çünkü benim büyümemi hiç istemedii.. o da inanmak istiyordu anlattıklarına.O da daha çocuktu.Farkında değildi,değildik birgün büyüyeceğimizin...

Ama olmaz sakın yarıda kesme.. dedi.

Masallar hep iyi biter dedi..

Peki dedim..Büyümek isstemiyordum...

Ve o anlattı yine uykuya daldım.

Uyandım...Uyudumm..Uyandım uyudum derken yaklaşık 2 sene her gece onun masallarını dinledim.Onun masallarında sevenler kavuşurdu.En çok da Pamuk Prensesi severdim...

2 senenin sonunda yine birgün ben yatağıma yattım.O, ayıcığımla bana yine masal anlatıyordu ki aynı şeyi tekrarladım.

Artık masal dinlemek istemiyorum.Ben koca bir kız oldum.Masallarınla kandıramazsın artık beni..Büyüdüm farkında değilmisin dedim. Ve ekledim artık sende büyümelisin diye.

Belki o gün o da farkındaydı bu şekilde olmayacağının ve artık o da yılmıştı..

Hiç beklemediğim bir cevap verdi. O ısrarcı prens gitmişti.Yerine herşeyi kabul eden biri gelmişti.Bu sefer plastikten kılıcını çıkarmamıştı zorluklara karşı..

Evet..haklısın belkide..

Artık bende masallara inanmıyorum dedi.

Ve yatağımın ayakucunda otururken bir anda kayboldu masallarıyla birlikte..Geride sadece yanağımdan süzülen gözyaşıma karışan bir damla göz yaşını bıraktı.Bu onun hoşçakalıydı.

(O bunları derken yatağımda doğrulmuş.Yanan gözlerimi ovuşturuyordum.Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum ama gözyaşlarım benden izinsiz süzülüyordu yanaklarımdan.)

Bir an panikledim.

Haayırrr hayırr ben büyümek istemiyorumm yine de dedimmm....

Gecenin bir vakti yatağımdan fırladım ve pencereye koştum. Gecenin karanlığına seslendimm..

(Biliyordum oralarda bi yerlerde olabilirdi.Hep beni uyuttuğunda o pencereden çıkardı.)

Nereyee gidiyorsunnn.. Gitmeee..

Hani masallar hep iyi biterdi!

Ne yani pes mi ediyorsun! diye bağırıyordum gecenin karanlığına. Hiç kimse umrumda değildi. Gecenin bir vakti bağırıyordum.
Ne yan dairede oturan kırmızı başlıklı kız ne de alt katta ki ozz büyücüsü..

Geell diye ağlarken biri arkamdan sıkıca sarıldı.Ve şöyle dedi:

Zaten hiç gitmedim ki...

Döndüm ve sıkıca sarıldım..

Bir umut bizim masalımızın güzel biticeğini düşünüyordum.

Çünkü büyümek istemiyordum hala... derken o gün geldi..

Bu sefer sondu..

Çok iyi biliyordum herşeyin farkındaydım..Yani farketmek istemediğim gerçeklerin farkındaydım busefer.

Bu sefer masallar yoktu onun dilinde, ne de bende masal dinleme heyecanı vardı..
Bu sefer çocuklukla büyümenin arasında gitgeller yoktu.

Bu son söyleyişim olucaktı: GERÇEKTEN BÜYÜMÜŞTÜM...
Ve son olacaktı; birgün öncesinden anlatılan masallar...

O gece sıçrayarak uyandım.Karanlığın içinde yapayalnızdım.Korkuyordum..Yarım kalmıştı masallar...

Vee bitti bitmez dediğimiz masallar...

Ezgi